Studeren gebeurt nooit in een vacuüm. Je studeert te midden van anderen, in een omgeving waar cijfers, tempo en succes voortdurend zichtbaar zijn. Dat maakt vergelijken bijna onvermijdelijk. Toch is vergelijken een van de grootste bronnen van onnodige sociale druk.
Wie zich vergelijkt, vergelijkt bijna altijd appelen met peren. Jij vergelijkt jouw innerlijke beleving – je twijfels, angsten, vermoeidheid en onzekerheden – met het uiterlijke verschijnen van anderen: hun cijfers, hun zelfvertrouwen, hun schijnbare gemak. Wat je ziet, is nooit het volledige verhaal. Wat je voelt, daarentegen, is wel volledig echt.
De enige maatstaf die ertoe doet, ben jijzelf. Niet wie sneller gaat, niet wie luidruchtiger succes toont, niet wie op sociale media moeiteloos lijkt te presteren. De mensen voor wie jij belangrijk bent en wie van je houdt, zijn er niet om je te beoordelen, maar om je te steunen. Hun rol is niet die van jury, maar van vangnet. De rest is, hoe hard dat ook klinkt, van geen tel.
Dat betekent niet dat je elk vergelijken moet vermijden. Vergelijken kan zinvol zijn, maar alleen in één richting: vergelijk je naar boven, niet naar beneden. Laat je inspireren door wie verder staat, zonder jezelf te kleineren. Gebruik andermans vooruitgang als richtingaanwijzer, niet als meetlat om jezelf mee te slaan.
Studeren is geen wedstrijd tegen anderen. Het is een langdurig proces waarin je leert omgaan met je eigen tempo, grenzen en groei. Wie dat beseft, bevrijdt zich van een groot deel van de sociale druk en maakt pas echt ruimte om te leren.
Reactie plaatsen
Reacties